آرش پورعليزاده

عَظُمَ بَلائي وَ اَفْرَطَ بي سُوءُ حالي مَنْ لي غَيْرُكَ أَسْأَلُهُ كَشْفَ ضُرّي وَ النَّظَرَ في اَمْري لأيِّ الاُْمُورِ اِلَيْكَ اَشْكُو وَ لِما مِنْها أضِجُّ وَ اَبْكي لأليمِ الْعَذابِ وَ شِدَّتِهِ أمْ لِطُولِ الْبَلاءِ وَ مُدَّتِهِ صَبَرْتُ عَلى عَذابِكَ فَكَيْفَ اَصْبِرُ عَلى فِراقِكَ يا سَيِّدى وَ مَوْلايَ اُقْسِمُ صادِقاً لَئِنْ تَرَكْتَني ناطِقاً لاَِضِجَّنَّ إلَيْكَ بَيْنَ أهْلِها ضَجيجَ الآمِلينَ وَ لأصْرُخَنَّ إلَيْكَ صُراخَ الْمَسْتَصْرِخينَ وَ لأبْكِيَنَّ عَلَيْكَ بُكاءَ الْفاقِدينَ يا سَيِّدي يا مَنْ عَلَيْهِ مُعَوَّلي يا مَنْ اِلَيْهِ شَكَوْتُ أحْوالي يا سَريعَ الرِّضا اِغْفِرْ لِمَنْ لا يَمْلِكُ إلاّ الدُّعاءَ فَاِنَّكَ فَعّالٌ لِما تَشاءُ يا مَنِ اسْمُهُ دَواءٌ وَ ذِكْرُهُ شِفاءٌ وَ طاعَتُهُ غِنىً ارْحَمْ مَنْ رَأْسُ مالِهِ الرَّجاءُ وَ سِلاحُهُ الْبُكاءُ

آبان 86 : ابيات تو آفتاب تابان هستند

ابيات تو آفتاب تابان هستند
در خيل تو پروانه فراوان هستند
« دستور زبان عشق » را فهميديم
« گل ها همه آفتاب گردان هستند »

آرش عليزاده ـ رشت

بهترين شاعر دفاع مقدس در گذشت

با اولين پيامك هاي صبحگاهي از خواب برمي خيزي و به قول يكي از دوستان « صبحانه اشك » ات را با « قيصر » مي خوري. بغض امير مرزبان در، گوشي ترديدي برايت باقي نمي گذارد. سه بامداد سه‌شنبه هشتم آبان‌ماه در حالي‌كه هنوز 48 ساله بود. آن تصادف نامبارك در گيلان و آن عمل كليه چند سال پيش و حالا هم كه اين ايست قلبي ... ياد دوره يازدهم دفتر شعر جوان افتادي و پنجشنبه خانه هنرمندان كه پاي پله ها آهسته سلام گفتي و حتي رويت نشد دست بدهي. آخر « اين » كه در برابر تو ايستاده « قيصر » است. « چه كنم حرف دلم را بزنم يا نزنم ... ؟ ـ چرا ديگر به رشت نمي آييد؟ حرف ات را براي هميشه پيش خودت نگه مي داري و حالا همه حرف هايت را مي شنوند الا قيصر. سري به « دستور زبان عشق » مي زني و به او فكر مي كني؛ به او كه « جنگ » را، هم براي « صلح » مي خواست: كودك با گربه هايش / در حياط خانه / بازي مي كند / مادر كنار چرخ خياطي / آرام رفته در نخ سوزن / عطر بخار چاي تازه / در خانه مي پيچد / صداي در / شايد پدر ... نظرسنجي هاي وبلاگ ات را نگاه مي كني. بهترين شاعر دفاع مقدس كيست؟ « قيصر » همچنان در صدر است. مي گويند دوم ارديبهشت سال 38 در دزفول به دنيا مي آيد البته آن گونه كه شنيديم مثل عده اي ديگر همسري گيلاني دارد. در آغاز عاشق نقاشي بود مدتي در تهران دامپزشكى مي خواند و رها مي كند. مدتي هم علوم اجتماعى. جذب حوزه هنرى مي شود. با « سيد حسن حسينى » و « سلمان هراتى » مي پرد و اين شاعرانگي ها او را به ادبيات مي كشاند. مدتي به مصيبت ما گرفتار بوده و در مدارس راهنمايى درس مي داده تا اين كه عاقبت دكتراى ادبيات اش از دانشگاه تهران مي گيرد و جالب اين كه استاد پايان نامه اش شفيعى كدكنى بوده. چند صباحي در دانشگاه الزهرا و دانشگاه تهران تدريس مي كند. يك چند را، هم در سروش قلم مي زند. عضو پيوسته فرهنگستان مي شود و آثاري چون « تنفس صبح »، « در كوچه آفتاب »، « مثل چشمه ، مثل رود »، « ظهر روز دهم »، « آينه‏ هاي ناگهان »، « گل‏ها همه آفتابگردانند »، « بي بال پريدن »، « طوفان در پرانتز »، « به قول پرستو »، « سنت و نو آوري در شعر معاصر » و « دستور زبان عشق » از خود به جا مي گذارد. همچنين جايزه كتاب كانون پرورش فكرى، جايزه شعر كودك و نوجوان، تنديس مرغ آمين، تنديس ماه طلايى و چند جايزه ديگر را در كارنامه اش مي توان ديد. هرچند هيچ گاه به اين جايزه ها نيازي نداشت.

فرازي از بیانیه هیئت داوران جشنواره نشریات بسیج

هیئت داوران، به خاطر برخورداری از کلام شیوا و معرفی ادبیات متعهد به ارزشهای بسیج و انقلاب اسلامی ، وبلاگ " به استخوان تو خشنودم " به نویسندگی آقای آرش علیزاده را حائز رتبه برگزيده می داند.

فرازي از بيانيه هيئت داوران ششمین جشنواره ره آورد سرزمين نور

هیات داوران با توجه به معیار های 18 گانه پس از بررسی بیش از 150 وبلاگ، نظر خود را به شرح ذیل اعلام می دارد: رتبه چهارم : به استخوان تو خشنودم ( آرش پورعلیزاده )

خلاصه خوبي ها

2 نوشته شده در سه شنبه 8 آبان1386ساعت 18:2 توسط آرش پورعليزاده |